فراموشخانه

معشوق من در دانشگاه

faramooshkhane — Sun, 17 Aug 2008 23:16:56 GMT

این داستان نوشته دوست خوبم حمید تاتاره الان نمی دونم کجای این دنیاس چون رو کشتیه امیدوارم هرکجا هست سریع زنگ بزنه که خیلی منتظرشم

معشوق من در دانشگاه

چند روزی است که بچه ها فکر رفتن به خونه هستند.مدام از یکدیگر می پرسند: تو کی می ری خونه؟ با چی می ری؟اما من که پنچ ماه است اینجا بوده ام یه حس جالبی از اینکه خونه می رم دارم، اما ناراحتم. دیگه نمی تونم اونو ببینم. من که به شوق دیدن مجدد اون به چابهار اومدم و تونستم این زمان طولانی رو بدون هیچ ناراحتی تحمل کنم، حالا باید برم. اصلا چرا از واژه «تحمل کردن» استفاده کردم ، من که تمام وجودم تو چابهار اسیر شده. فقط می تونم اینجا اونو ببینم. فقط می تونم اینجا احساس زنده بودن بکنم، فقط توی این دانشگاه.الان که زیر درخت بید مجنون نشستم از این دنیا لذت بیشتری می برم. بید مجنون ، زیباترین مخلوق خداوند. چقدر دلربا هستند. البته در دیار خودمون هم از این موجود خارق العاده وجود دارد اما نه به این زیبایی و تنومندی. شاید آنها تنها بچه های این بزرگان باشند. هیبت و افتادگی یکجا در این درختان وجود دارد و انسان را به یکباره پر از معصومیتی می کنند که سالیان دراز است که از دست رفته.

هر روز به شوق دیدار او موهایم را به زیباترین شکل شانه می کنم، لباس سفید همیشگی را قشنگ تر از همیشه می پوشم، عطری خوش به خود می زنم که می خواهم او را ببینم. چهره اش پر از پاکی و صداقت است. البته هر روز موفق به دیدنش نمی شوم و نمی توانم به محل معمول دیدار بروم. در این مواقع ، موقع خواب ساعت ها به او فکر می کنم و با یک بی خوابی شدید شب را به پایان می رسانم.روز بعد کلاس ها را با نهایت دشواری می گذرانم تا وقت دیدار فرا رسد که با مؤاخذه او روبرو می شوم که دیروز کجا بودی؟ کل دیدار روزانه ما به دقیقه ها محدود است اما در همین دقیقه ها برای من شعرها می خواند و حرف های بسیار در کلمات کوتاه می گوید. این روز ها به او فکر می کنم ، از اینکه باید چند روزی همدیگر را نبینیم. اما به او می گویم:......................

faramooshkhane — Sun, 25 Nov 2007 20:55:20 GMT

کجاست اهل دلی تا کند دلالت خیر که ما به دوست نبردیم راه به هیچ طریق

به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

این مطلب از سایت اقای ابراهیم نبوی طنز نویس معروف در این وبلاگ استفاده شده

faramooshkhane — Mon, 30 Apr 2007 10:59:18 GMT

فاطمه، دیگر فاطمه نیست!

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنین نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشیر می زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بدست
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

صدای ضجه دخترکی که جیغ می زند و نمی خواهد به زور سوار ماشین پلیس شود، بی شباهت نیست به صدای فریاد و ضجه صحنه ای از فیلم هزاردستان که در آن امنیه رضاخانی، زنی محجبه را به زور چادر از سر می کشید، با این تفاوت که در اولی تمشیت و تنبیهی در کار است و در دومی مامور می ماند و چشمان تیز و تند و عصبانی جمع که محاکمه اش می کنند و مجازاتش می کنند و محکومش می کنند.

این سنت سی سال است که هر سال ادامه دارد، هر سال پلیس برای اینکه بودجه بیشتری بگیرد، پول تحقیر خواهر و مادر و دختر خودش را از مجلس احمقی که می داند با دادن این پول دختر و خواهرش تحقیر خواهد شد، می گیرد و مثل سگ هار به جان مردم می افتد. هر سال یک مشت تاجر فاسد بابت سازماندهی طرح حجاب و خرید بنز و لندکروزر و لباس و عینک ترسناک پورسانت می گیرند و با گرم شدن هوا به جان زنان بیچاره این مرز و بوم می افتند، تا پس از چند روز یا احتمالا چند هفته، « هاش» خون شان کم شود و صاحبان شان آنها را زنجیر کنند و تازه یادشان بیفتد که جنایت و دزدی و شرارت در کشور بیداد می کند و آنها همین یکی را که جذاب ترین نوع مبارزه است، برای جنگیدن انتخاب کرده اند. و واقعا چه لذتی دارد جنگیدن مردی با اسلحه و باتوم و کلاه با زنی که کیف رفتن به محل کار دستش است و دارد باری از روی بارهای مملکت برمی دارد، تا شما حمقا مملکت را کاملا به گه نکشید. چه افتخار و شهامتی است که چهار مرد به جان یک زن می افتند تا او را به زور سوار ماشین پلیس کنند. و چه آزادمردی است صفار هرندی که بخشنامه می کند که روزنامه ها حتی اگر دیدند که دارد ظلمی می شود، حق ندارند کلمه ای از این جور و بیداد بنویسند. واقعا شرم آور نیست، سگ های هار درنده را به جان زنان و دختران مردم رها می کنید و سنگ که نه، حتی فریاد زدنی را نیز از ملت دریغ می کنید؟

آقای سردار احمدی مقدم! هفته ای قبل مصاحبه کردید و گفتید که بدحجابی جزو پروژه براندازی نرم است. گفتید که مواد مخدر و قرص های روانگردان خطرناکند، گفتید که اشرار و قمه کشان و کسانی که برای نوامیس مردم ایجاد مشکل می کنند، خطرناکند، گفتید مصرف مشروبات الکلی غیرقابل تحمل است. گفتید و گفتید و از میان دهها عامل براندازی، پس از یک هفته تمام نیروی تان را گذاشتید برای مبارزه با زنان بدحجاب. می دانید چرا؟ برای اینکه این کار ظاهر جامعه را زودتر درست می کند و برای نیروهای انتظامی جذاب تر است، پول خوبی هم بابت آن به نیروی انتظامی می دهند، زحمت رفتن به کردستان و خراسان و بلوچستان برای مبارزه با اشرار را ندارد. بگذریم از اینکه در این مدت اشرار هم از دست شما راحت می شوند، چون مشغول مبارزه مهم تری هستید. من با شما عهد می کنم که صدای این سازی که حالا می زنید بزودی در می آید، چنان زود و سریع که خودتان زودتر از همه بساط تان را جمع کنید. دیگر مردم به پلیس مانند کسانی که حافظ جان و مال مردم هستند نگاه نمی کنند. شما نه تنها سیاست ده ساله گذشته پلیس را خراب کردید، بلکه مانند انسانی عصبی چنان رفتار کردید که بعدا مجبورید ده برابر همین باج بدهید، مجبورید بدحجابی را ده برابر همین تحمل کنید. شما تمام آرای انتخاباتی جناح طرفدار خودتان، یعنی احمدی نژاد و اصولگرایان و هر کسی که در این وضع خاموش بنشیند را از بین بردید.

ای گوی زر . . .

faramooshkhane — Mon, 26 Mar 2007 21:33:55 GMT

ای گوی زر، خوش کن گذر، با مژده ای از بام ما

پر شقه های نور کن، گردون نیلی فام ما

بشکن کمان این غمان، ره ده یقین را در کمان

بفشان ز دامان زمان، گلبرگ بر ایام ما

در راه کام مردمان، نامی نجوییم از جهان

باری روا کن کاممان، وانگاه بستر نام ما

از تلخی بس شوکران، رنجی بدل باشد گران

از ساغر غم پروران، شهدی فکن در جام ما

با نغمه ای آتش به جان، آغاز شد این داستان

با بانگ شاد و پر توان، پر شعله کن فرجام ما

شاید فرو بارد نمی، شاید در آید همدمی

شاید برانگیزد همی، نقش دگر رسام ما

ما را پیام زندگی: رزم است ضد بندگی

تا ققنس فرخندگی، پر گسترد بر بام ما

گر تو ز راز تو به تو، با ما نخواهی گفتگو

«فردا» چو آید روبرو، بگزار این پیغام ما

احسان طبری

بهمن ماه 1358

منتشر شده در روزنامه مردم ـ دوره هفتم، سال اول، شماره 175 یکشنبه 5 اسفند ماه 1358

faramooshkhane — Wed, 08 Nov 2006 11:30:12 GMT

آزادی.....!!
در دامن اسارت می زاید
در زنجیر رشد می کند
از ستم تغذیه می کند
با غضب بیدار می شود........
های... این سرنوشت آزادی است!
دکتر علی شریعتی

خنده داره سردار همه چیز تمام شد !!!

faramooshkhane — Sun, 05 Nov 2006 12:20:18 GMT

عبرت بگیرید پیش از اینکه مایع عبرت دیگران شوید

امروز صفحه اول اکثر خبرگزاریها یک خبر مهم را مخابره کردند

"صدام به اعدام محکوم شد"

صدام حسین عبدالمجید دیکتاتور سابق عراق در دور اول محاکمه خود به جرم اعدام و قتل عام بيش از 140 نفر از مردم شهر شيعه‌نشين دجيل در 60 كيلومتري شمال بغداد و تخريب زمين‌هاي كشاورزي آنان و نيز كوچ اجباري بسياري از خانواده‌هاي اين شهر در سال 1982، محاكمه شد و همراه برادرش برزان التکریتی به اعدام با چوبه دار محکوم شد. پس از آنكه صدام حسين در دادگاه حكم خود را شنيد در حالي كه مي‌لرزيد فرياد مي‌زد:"الله اكبر" و زنده باد ملت".

لرزش و زبونی صدام در دادگاه در حالیکه با دست گرفتن قران قصد عوام فریبی و تهییج مردم را داشت و هیچ فریاد رسی برای خود نمی دید بسیار مشمئز کننده بود. تصاویری را به یاد من انداخت از سردار بزرگ قادسیه که با فخر در برابر حکام عرب می نشست و تفنگ وشمشیر زرین به حضورش پیشکش می کردند . به یاد او افتادم زمانی که سیگار برگ بر لب به ابراز احساسات مردم عراق پاسخ می داد و مردم را حتی لایق نمی دید که سیگار از دهان برگیرد .

اهای دیکتاتور چگونه فرمان دادی که پسران نوجوان پارس و عرب و کرد و شیعه وسنی و ........به خون خود بغلطند حال انکه از اینده خود بی خبر بودی ایا در قرانی که بدست داری نمی بینی که نوشته است "فبای ذنب قتلت" و چه پاسخی خواهی داددر محضر عدل الهی.چگونه بر سر مردم فریاد مرگ کشیدی حال انکه خدای بزرگ بر تو مسلط بود . گریه شبانه چند نوزاد را به مرگ خونین تبدیل کردی . چه برسر مردم عراق وایران و کویت اوردی ایا نمی دانستی که خدایی برای دادخواهی هست وبزودی در محضرش خواهی ایستاد . در حالیکه عدالت او لرزه بر اندامت خواهد انداخت تو که اینقدر در برابر دادگاه دنیوی بر خود می لرزی . چه شد انهمه غرور انهمه خودبینی کجایند سرداران عرب که امیرشان اینچنین لرزان گشته کجایند افسران گارد جمهوری کجایند جوانان شعب الوطنی تا به اشارتی جان فدای تو کنند می بینی دیکتاتور هیچ کس نیست هیچ کس حتی امیران کویت و عربستان واردن و مصر نیز منتظر مرگ تو هستند . می بینی سردار همه چیز زود گذر بود مانند یک رویا .....تمام شد سردار دنیا هزاران سال است که این رسم را دارد و تو غافل بودی سرنگون شدی در حالیکه تمام دوستانت با تو دشمن بودند .....خنده دار است سردار همه چیز تمام شد .

faramooshkhane — Wed, 01 Nov 2006 21:36:29 GMT

نامه آبراهام لينكن به آموزگار پسرش

زهره دانایی

او بايد بداند كه همه مردم عادل و صادق نيستند، اما به پسرم بياموزيد كه به ازاي هر شياد، انسان صديقي هم وجود دارد. به او بياموزيد به ازاي هر سياستمدار خودخواه، رهبر جوانمردي هم يافت مي‌شود. به او بياموزيد كه در ازاي هر دشمن ، دوستي هم هست.

مي‌دانم كه وقت مي‌گيرد اما به او بياموزيد اگر با كار و زحمت خويش يك دلار كاسبي كند بهتر از آن است كه جايي روي زمين پنج دلار بيابد. به او بياموزيد كه از باختن پند بگيرد و از پيروز شدن لذت ببرد. او را از غبطه خوردن برحذر داريد. به او نقش و تأثير مهم خنديدن را ياد‌آور شويد.

اگر مي‌توانيد به او نقش مؤثر كتاب در زندگي را آموزش دهيد. به او بگوييد تعمق كند، به پرندگان در حال پرواز در دل آسمان دقيق شود. به گل‌هاي درون باغچه و به زنبورها كه در هوا پرواز مي‌كنند، دقيق شود.

به پسرم بياموزيد كه در مدرسه بهتر اين است مردود شود اما با تقلب به قبولي نرسد. به پسرم ياد بدهيد با ملايم‌ها، ملايم و با گردن‌كش‌ها ، گردن‌كش باشد. به او بگوييد به عقايدش ايمان داشته باشد حتي اگر همه بر خلاف او حرف بزنند.

به پسرم ياد بدهيد كه همه حرف‌ها را بشنود و سخني را كه به نظرش درست مي‌رسد انتخاب كند.
ارزش‌هاي زندگي را به پسرم آموزش دهيد.
اگر مي‌توانيد به پسرم ياد بدهيد كه در اوج اندوه تبسم كند. به او بياموزيد كه از اشك ريختن خجالت نكشد.
به او بياموزيد كه مي‌تواند براي فكر شعورش مبلغي تعيين كند، اما قيمت گذاري براي دل بي‌معناست!

به او بگوييد كه تسليم هياهو نشود و اگر خود را بر حق مي‌داند پاي سخنش بايستد و با تمام قوا بجنگد.
در كار تدريس با پسرم ملايمت به خرج دهيد، اما از او يك نازپرورده نسازيد. بگذاريد كه او شجاع باشد، به او بياموزيد كه به مردم اعتقاد داشته باشد.
متن بالا ترجمه نامه آبراهام لينكن – رئيس جمهور امريكا- به معلم فرزندش مي باشد.

خدایا مگه من غیر از تو چه کسی رو دارم ؟

faramooshkhane — Sun, 15 Oct 2006 00:59:18 GMT

«ما قرآن را، در شب قدر، فرو فرستاديم و تو شب قدر را چگونه شبي مي‌داني؟ شب قدر، از هزار ماه بهتر است. در آن شب فرشتگان و روح (جبرئيل)، به اذن خدا، همه فرمان‌ها و سرنوشت‌ها را فرود مي‌آورند. آن شب، تا سپيده دمان، همه، سلام است و سلامت.»

شب قدر است شب عاشقی ! شبی که می تونی به سمتش بری . از گناهایی که کردی خجالت نکشی .شبی که خدا رحمتش رو به انسانها نازل کرده شب قرآن شب محمد شب علی . شب زینب ! شبی برادری ها عشق ها درد ها شب معرفت......شب خدا .

چه خوبه که یه همچین شبهایی هست شبهایی که نمی تونی در برابرشون مقاومت کنی وقتی خود شیطونم نمی تونه تورو از رفتن نگه داره . می تونی بری و به خودت برسی جدا بشی از همه جیزهایی که دور برت رو گرفتن بال بکشی بسمت خدا و بدونی خدا بازهم بهت فرجه داده که برگردی و تو چه حالی می کنی وقتی می بینی اومدی . چه حالی میده امشب خیلی خوبه, خیلی ! چه خوبه وقتی در محضرش بشینی و بگی: خدایا مگه من غیر از تو چه کسی رو دارم ؟

فرمانده چه گوارا دوست وبرادر

faramooshkhane — Thu, 05 Oct 2006 13:20:22 GMT

"من نه مسیح هستم نه انسانی نیکوکار من نقطه متقابل مسیح هستم من با هر ابزاری که در دست دارم برای باورهایم مبارزه می کنم . و دشمنم را نابود می کنم به جای اینکه بگذارم به صلیبی یا جای دیگر میخکوب شوم ."

گوینده این سخنان مردی بود که یکی از شناخته شده ترین مبارزان عدالت در جهان بود و پایداری او در راه رسیدن بر اهدافش او را به یکی از بزرگترین الگوها و اسطوره های انقلابیون دنیا تبدیل کرد . نامش ارنستو چگوارا دلاسرنا بود و متولد ژوئن 1928 در ارژانتین بود در 16 سالگی با افکار مارکس اشنا شد و در جوانی هنگامی که دانشجوی پزشکی بود به سفری سراسری در امریکای جنوبی بپردازد و با تاریخ فرهنگ و مصائب مردم منطقه لاتین وکارائیب اشنا شود پس از فارغ التحصیلی به گواتمالا رفت و پس از سقوط حکومت آربنز به مکزیک گریخت وبه یاران کاسترو مبارز کوبایی ملحق شد در 1959 سی ساله بود که پیروزی برای یاران کاسترو بدست امد و حکومت کوبا را بدست گرفتند در حکومت انقلابی مشاغل حساسی بدست اورد . در 1965 به کاسترو گفت دیگر مردم جهان یاری نه چندان مهم مرا می طلبند و بدین روی از تمام مسئولیتهای خود استعفا داد و به کنگو رفت ودر کنار پاتریس لومومبا با موسی چومبه جنگید پس از شکست خوردن و مرگ لومومبا به بولیوی رفت و در کنار شورشیان بولیویایی به نبرد با دشمن پرداخت ولی بازهم شکست خورد و در8 اکتبر 1967 توسط نيروهای نظامی بوليوی که دولت آمريکا سازماندهی کرده بود، زخمی، دستگير و سپس به قتل رسيد. او در زمان مرگ 39 سال داشت وفریاد او زمانی که به سر کسانی که دستور اعدام اورا داشتند فرود می امد که "بزنید ترسوها شما فقط یک مرد را می کشید هزاران نفر دیگر به خروش خواهند امد " در گوش زمان پیچید واز او اسطوره ای ساخت برای تمام مبارزان در سراسر جهان .

سازماندهی کارگران در عمل انقلابی برای فايق آمدن به تنها سوال اساسی جهان سياسی، که همانا سقوط سرمايه داری با تمامی مظاهرش چون استثمار، فردگرائی، جنگ، نژادپرستی، تحميق زنان و بحران اقتصادی-اجتماعی، برای انتقال جامعه به سوی سوسياليسم و کمونيسم، و رها شدن از اين مصائب است، کوشيد. دستاوردهای مشارکت و مساعدت سياسی او امروز، نه تنها در ان زمان برای کارگران و کشاورزان کوبائی ، بلکه برای طبقه کارگر جهان و سوسياليستهای انقلابی، در کليه کشورهای جهان دارای اهميت ويژه ای است.

آنان که زهرخند به لب و دست خویش را

با گوشه های پرچم تو پاک می کنن

که دیگر تمام شد

دنیا به کام شد

تو زنده ای هنوز که بیداد زنده است

تو زندهای هنوز که باروت زنده است

تو در درون هلهله های دلاوران

تو در میان زمزمه دختران کوه

در شعرو در شراب شبیخون تو زنده ای !

مشعل تو خاموش نشده

هرچند به خاک افتادی.

پیش می روی چریک

سوار بر اسب اتشین

در میان کوهستانها, باد, وابرها

صدایت را خاموش کرده اند , اما ساکت نیستی .

هرچند که پیکرت را می سوزانند

هرچند که پیکرت را پنهان می کنند

در گورستانها ,جنگلها و کوههای سرد

اما نمی توانند از ما دورت نگاه دارند

فرمانده چه گوارا

دوست وبرادر

نیکولاس گی ین- شعری برای چه

faramooshkhane — Sun, 13 Aug 2006 09:33:43 GMT

سلام دوستان من چند وقته کامپیوتر م( رایانه ام ) خرابه ببخشید که نیستم و نمی تونم بهتون سر بزنم امیدوارم بزودی بتونم ان لاین بشم

به امید دیدار دوباره